| BACK | NEXT |
dinsdag 24 mei 2005 |
|
| 'Als je 's avonds door Tsumago wandelt, verraadt alleen het constante flikkerloze branden van de straatlantaarns dat je je niet plotseling 500 jaar in de tijd hebt verplaatst. En heel gek zou dat eigenlijk niet eens zijn. Per Shinkansen (de hypermoderne 'bullet train') reden we zaterdag van Kyoto naar Nagoya. In Nagoya stapten we over op een gewone Intercity (vergelijkbaar met een Nederlandse trein, maar dan op tijd) naar het slaperige provinciestadje Nagakatsuge. Daar hadden we drie kwartier wachttijd op het boemeltje naar Nagiso, waar de bus naar het authentiek-middeleeuwse Tsumago ook drie kwartier op zich zou laten wachten. Nagiso is een dorpje in een vallei tussen prachtig groen begroeide bergen. Als Nagakatsuge slaperig was, is Nagiso comateus. Het heeft veel gemeen met vergelijkbare dorpjes in de Ardennen of het Schwartzwald. De valleibodem wordt gevormd door een bergrivier die zich hier en daar bruisend tussen witgeetste stenen door kronkelt, en langs die rivier ligt het dorp, verspreid over twee geaccidenteerde slingerstraten en ingeklemd tussen water en spoorbaan. De rol als doorvoerpunt voor wandelaars en Tsumago-dagjesmensen is het bestaansrecht. Dat heeft geleid tot genoeg grootheidswaanzin om een hangbrug aan te leggen die de hele rivierbedding overspant (en vergelijkbaar van lengte is als de hoofdstraat parallel aan de rivier). Aan het andere uiteinde van de hangbrug ligt een uitgebreid recreatiegebied. Dorp, rivier, brug en recreatiegebied zijn uitgestorven, zelfs op de stralend zonovergoten zaterdag dat wij er waren. Het werkelijke bestaansreden van Nagiso is dezelfde als van die warme luchtstroom in de entreesluis van een warenhuis: acclimatisering. Ik kan me voorstellen dat de overgang van zelfs Europees Kyoto naar Tsumago te groot zou zijn als er niet slaperig Nagakatsuge en comateus Nagiso tussen zouden liggen. [Tot zover dit verslag. Ik had nog tweemaal zoveel proza geschreven, maar zojuist is mijn geschrijf op mysterieuze wijze verdwenen. Grrr! Aanstaande vrijdag kom ik alweer thuis, dus als ik voor die tijd mijn jubelzang op Tsumago niet heb geproduceerd, moet je het me maar persoonlijk vragen. Nu is het tijd om het enorme contrast tussen Tsumago en Osaka te ervaren...] Tot binnenkort! Floris PS: Voor wie de titel van deze VoV niet snapt: vraag maar aan een ouder iemand wat in de jaren 80 de slogan van de Bounty-reep was... PS2: De werktitel was 'Bamboe', vanwege de bamboebossen waar ik 4 uur lang doorheen heb gewandeld... Magisch! |
|
| BACK | NEXT |